(nie wiem, czy będzie sie wam chciało czytać tak długi tekst, ale pisałem pod wpływem impulsu)

Za ileśtam godzin matura, tym niemniej postanowiłem podzielić się z wami najnowszą nowinką- rozwiązałem dręczącą mnie od pewnego czasu zagadkę, czemu moja mama nie chciała mi nigdy kupować chałwy. Jak to zwykle bywa z tajemnicami, rozwiązanie nie jest niestety jakoś szcególnie ciekawe:( ale przejdźmy do rzeczy. Wszystko zaczęło się około 3 miesięcy temu, kiedy na nowo odkryłem niepowtarzalny smak waniliowej chałwy w połączeniu z pełnotłustym mlekiem. Smak, który spędzał sen z powiek, który nie pozwalał skupić się na czymkolwiek, który pozostawał w pamieci na długie godziny... Tak więc kiedy pare dni pozniej moja mama zadzwoniła z pytaniem co mi kupić z osiedlowego sklepu, bez zastanowienia odparłem "chałwę!!!". Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy dowiedziałem się, że nie będzie kupować żadnej chałwy, bo "jest tyle rzeczy w lodówce". Nie była to jednak zwykła odmowa- w głosie mamy dało się usłyszeć nutę niepokoju. Myślałem, że to jakoś chwilowa chałwofobia, jednak gdy zauważyłem, że w lodówce zalegają się pajęczyny, czym prędzej pobiegłem do matki, żeby kupiła jakąś chałwę jak będzie w sklepie. Odpowiedź była podobna- kategoryczne "nie". Zastanawiałem się skąd u mamy taka niechęć do takiego przecież pysznego batona, może w dzieciństwie miała jakieś traumatyczne przeżycia z chałwą, które wpłynęły na jej poźniejsze życie? Tak więc byłem skazany na samodzielnie kupowanie chałwy- chowałem ją w najciemniejszych zakamarkach szafy, tam gdzie nikt nie wpadnie na trop mojego słodkiego skarbu. Wieczorami wychodziłem na podwórko i szukałem tajnych zaułków, gdzie żaden sąsiad-społeczniak nie powie mamie o moim sekretnym smakołyku. I tak sobie prowadziłem to podwójne życie, aż do dzisiaj, kiedy moja mama oznajmiła mi wesołym tonem, że idzie do sklepu i ponieważ jutro matura, to może mi kupić jakikolwiek słodycz sobie wymarzę. Niepewnie ale stanowczo poprosiłem o kilka chałw (chałew?). Tym razem miarka się przebrała- mama krzyknęła "Nie będzie w tym domu żadnej chałwy!!!", po czym pobiegła do kuchni i wróciła z wielką pajdą suchego, razowego chleba. "Proszę, tyyyyle chleba, na cały tydzień starczy, a ten sobie chałwę wymarzył!". Powoli kawałki tej mrocznej tajemnicy zaczęły układać się w sensowną całość. Moja mama od tak dawnego czasu nie jadła chałwy, że zapomniała o jej istnieniu i pomyliło jej się z chałką (której nienawidzi, bo była kiedyś na wykładzie, gdzie mówili o tym jak to biały chleb niedość, że szybko sie psuje, to jeszcze zapycha jelita). Tak więc uświadomiłem swoją mamę i na blacie w kuchni leżą teraz 4 piękne batoniki chałwy, którymi będę się delektował przez 4 następne dni, by przyjemność sie nie znudziła! amen

~Alek

komentarze [10]